მოულოდნელი სტუმრები, ანუ როგორ გავშალოთ სუფრა 30 წუთში – არაფრისგან
მოულოდნელი სტუმრები, ანუ როგორ გავშალოთ სუფრა 30 წუთში – არაფრისგან
სტატისტიკური კვლევა რომ ჩავატაროთ, ალბათ, ყველაზე მეტი სტუმარი ჩემს თანამშრომელს, ორმოცდარაღაცა წლის ნატოს მისდის სახლში, რომელიც სამსახურში თავისი განუმეორებელი კერძებითაა განთქმული. ბევრისგან მსმენია, რომ ნატოს შეუძლია, არაფრისგან კულინარიული შედევრი შექმნას. ალბათ, სწორედ ამიტომაც უყვარს შინაურსაც და გარეულსაც მასთან სტუმრობა და პირის გემრიელად ჩატკბარუნება.

რაღა დაგიმალოთ და მეც მიფიქრია „სტუმართმოყვარე“ ნატოსთან სტუმრობაზე და მისი შედევრების დაგემოვნებაზე, მაგრამ როდესაც მის ადგილას საკუთარ თავს წარმოვიდგენ, მიკვირს, საერთოდ როგორ უჩნდება კარის გაღების სურვილი. სტუმრები, რა თქმა უნდა, კარგია, მაგრამ ზომიერების ფარგლებში.

ერთხელ გონებაში წარმოვიდგინე კიდეც, რომ ნატოს კარზე ვიღაც აკაკუნებს, ის კი ფეხის წვერებით უახლოვდება „საჭვრიტინოს“, თან გონებაში თვალს გადაავლებს მაცივრის თაროებს და იხსენებს, რა ეგულება სახლში, რომ გემრიელობები რაც შეიძლება სწრაფად მოამზადოს.

ერთხელ ჩემს ცხოვრებაშიც დადგა ისეთი დღე, რომ თავი „სტუმართმოყვარე“ ნატოდ ვიგრძენი…

ერთ მზიან და მშვენიერ შაბათ დღეს, ყოფითი საქმეები ფეხებზე დავიკიდე, ხალათში გახვეულმა მთელი დღე საწოლში ვიკოტრიალე და ლეპტოპში ოთხ ფილმს გადაბმულად ვუყურე. არაფრის კეთების სურვილი არ მქონდა. სამუშაო კვირა სერიალ „სანტა ბარბარასავით“ გაიწელა და ამიტომ აღარც არეული სახლი მაღელვებდა და არც ცარიელი მაცივარი. შემწვარი კვერცხი სავსებით მაკმაყოფილებდა. მაგრამ საღამოს, ტელეფონზე ჩემმა შორეულმა ნათესავმა დამირეკა და მომახარა, რომ ოჯახთან ერთად მოდიოდა სტუმრად. უფრო მეტიც, უკვე გზაში იყვნენ და ნახევარ საათში უკვე ჩემთან იქნებოდნენ…

stumrebi2
მითხარით ერთი, ვის უყვარს მოულოდნელი სტუმრები? „სტუმრებში“ სულაც არ ვგულისხმობ მეგობარს, რომელიც ყავის დასალევად შემოირბენს, ან მეგობრებს, რომლებთანაც მთელი საღამო ჭორაობაში გაატარებ და გიტარაზე იმღერებთ. მე ვგულისხმობ სტუმრებს, რომლებსაც აუცილებლად ბარაქიანი სუფრა უნდა დაახვედრო და რომელთა წასვლის შემდეგაც სახლში მხოლოდ დასარეცხი ჭურჭლის მთა და ცარიელი მაცივარი დაგრჩება.

ასეთი მხოლოდ ნატოა!

სასოწარკვეთილებაში გადავარდნას აზრი აღარ ჰქონდა. როგორღაც უნდა მომეხერხებინა – 30 წუთში თავის, სახლისა და სუფრის მოწესრიგება. პირველ რიგში, საწოლი გადავასწორე და დილის 6 საათზე საწოლიდან წამოგდებული ჯარისკაცივით, 1 წუთში ჩავიცვი.

მერე მისაღები ოთახიდან ყველა ზედმეტი ნივთი ჩემს საძინებელში გავიტანე და კარი გამოვკეტე.

18: 20 – 18: 35 სთ

„ნიკორაში“ ჩავირბინე, რომელიც, მადლობა ღმერთს, ჩემს სახლთან ზუსტად რამდენიმე ნაბიჯშია და თავისი არსებობით წარმოუდგენელ კომფორტს მიქმნის.

სასწრაფოდ ვიყიდე: მზა სალათები: ისპანახი ნიგვზით, ნიგვზიანი ბადრიჯანი, კრაბის სალათა; აფხაზურა, შაშხი, ტოსტის პურები, ყველის ფირფიტები (სენდვიჩისთვის), „ჩვენი ფერმერის“ სულგუნი, შესაწვავი ბლინები, მზარეულის კექსი, ხილი და წვენები. ზუსტად 15 წუთში ჩავეტიე.

18 : 35 – 18 : 50 სთ

ხილი გავრეცხე, სალათები თეფშებზე გადავიღე, 2 ტაფაზე ერთდროულად დავყარე აფხაზურა და ხორციანი ბლინები. სენდვიჩებიც ელვის სისწრაფით დავამზადე. მერე ყველაფერი მაგიდაზე დავალაგე და შვებით ამოვისუნთქე.

დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ ნათესავებისგან უკვე ქება-დიდებას ვისმენდი. ვერაფრით იჯერებდნენ, როგორ მოვასწარი
You must have Flash Player installed in order to see this player.
ამდენი რამის გაკეთება 30 წუთში. სიმართლე გითხრათ, აღარც მე გამოვიდე თავი და კომპლიმენტები შევიფერე. გულში კი ღმერთს მადლობას ვწირავდი, რომ ერთი ან ორი საუკუნით ადრე არ გამაჩინა. მაშინ ვერც „ნიკორა“ მიხსნიდა და ვეღარც კულინარიის ღმერთი (თუკი უარსებია ასეთს).

საკმაოდ გვიანი იყო, როცა ჩემმა დაუპატიჟებელმა სტუმრებმა, როგორც იქნა, წასვლა დააპირეს.

– უკვე მიდიხართ? – ვკითხე მოთმინებადაკარგულმა.

– კი, მივდივართ! – მიპასუხა ნათესავმა.

უცბად, ცოტა დამაკლდა, კინაღამ რომ არ წამომცდა:

-„ მერე, რატომ ასე ნელა?..“

იმ დღის მერე ნატო სხვანაირად დავაფასე და მასზე აუგი არასოდეს დამცდენია. გულწრფელად მიკვირს, როგორ ახერხებს სამსახურიდან დაღლილ-დაქანცული, სახლში სტუმრების გამასპინძლებას და თანაც ისე, რომ მათ ცუდი არაფერი აგრძნობინოს.

არა, ცუდად არ გამიგოთ, ჩემი სახლის კარი სტუმრებისთვის მუდამ ღიაა, მაგრამ ალბათ დამეთანხმებით, მოულოდნელი სტუმრები (თანაც ამ დროში) – ნამდვილი თავის ტკივილია.

წყარო: teasblogi
კომენტარები (3)
Tamuna
იქით სტუმრად წასვლა და გასკდომა ხო გიყვართ...
მე
მე არ მიყვარს სტუმრები. მაცივარი გამოტენილიც რომ მქონდეს იმას ვერ ვახერხებ რომ მაგიდაზე დავალაგო. ტორე განა მატტან ჯდომა ან მატი მოსვლა არ მიყვარს? არ ვიცი ვიტისჰები ხოლმე როცა მოდიან . ხო ყველაზე მეტად კი საგამოს ცხრა საატს გადაცილებული სტუმარი მეჯავრება. ერტხელ მასე მესტუმრა ნატსავი მოპირდაპირე ქუჩიდან დზალიან არ მესიამოვნა მტელი დგე ველოდი და დასადზინებლად გამზადებულს დამადგა ტავზე. გაუსჰალე აულაგე ,ყავაც მიარტვი და ტვიტონ არც ბოდიშის მოხდა იკადრა და არც ერტი ტეპსჰის ონკანამდე მიტანა იკადრა. სახლშიც შუაღამის 2 საატზე წაბრძანდა. მე კი ამდენი ჭურჭელი გასარეცხი და ამას პლიუს იმაზე ნერვიულობიტ დამტოვა გზაში რამე არ მოსვლოდა. არ მიყვარს ასეტი სტუმრები!
ლიკა
გამოსავალი სწორად მოგინახავთ, მაგრამ ჯიბე თუ გაუძლებს მსგავს(და ხშირ) ხარჯებს, ესაა საკითხავი .... :)
ბავშვის ფიზიკური განვითარება
წონა დაბადებისას :
გრ
სიმაღლე დაბადებისას :
სმ
თავის გარშემოწერილობა დაბადებისას :
სმ
თვე
ამ კატეგორიების სხვა სიახლეები
შოშიას ბლოგი: ...როცა კაცს ცოლიც და საყვარელიც შვილს უჩენს
13:22 / 23-06-2017
ერთხელ, შემთხვევით, ჩემთვის უცნაურ საუბარს შევესწარი.
საქმე №109. განქორწინებული წყვილის საიდუმლოებით მოცული ამბავი. თავი 27. მოძალადე უფროსი
09:53 / 23-06-2017
სახლამდე როგორ მივიდა ელენე, ვერც გააცნობიერა კარგად. მთელი გზა დემნაზე და მათ საუბარზე ფიქრობდა.
საქმე №109. განქორწინებული წყვილის საიდუმლოებით მოცული ამბავი. თავი 26.  მკვლელობა საეჭვო გარემოებაში
17:01 / 21-06-2017
ელენეს ორსულობის პირველი თვეები სრული ჯოჯოხეთი იყო, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით.
აღმოაჩინე ახალი გემო: კულინარიული მოგზაურობა ვენაში, მარსელში, ბარსელონასა და ვერონაში შინიდან გაუსვლელად
16:25 / 20-06-2017
ვინ არ ოცნებობს მოგზაურობაზე? ჩემი აზრით, ცხოვრებაში ამაზე უკეთესს ვერაფერს გააკეთებს ადამიანი.
შოშიას ბლოგი: მამაკაცები, რომლებიც ჩვენზე გიჟდებიან...
11:52 / 19-06-2017
ისინი ყველაზე მეტად განიცდიან, როცა ჩვენ ფიზიკურად გვტკივა. უზომოდ ღელავენ, როცა სიცხე გვიწევს ან გრიპით გაგუდულები ძლივს ვსუნთქავთ.
საქმე №109. განქორწინებული წყვილის საიდუმლოებით მოცული ამბავი. თავი 25. ვნებისამშლელი სიბნელე
11:08 / 16-06-2017
ლიფტის კაბინის კედელზე ზურგით აკრული იდგა ლენა და სუნთქვაც შეეკვრებოდა ალბათ, იქაურობა დემნას ჰაერით რომ არ ყოფილიყო გაჯერებული.
საქმე №109. განქორწინებული წყვილის საიდუმლოებით მოცული ამბავი. თავი 24. პაემანი ლიფტში
09:59 / 13-06-2017
ისე საცოდავად გამოიყურებოდა ელენე... თმა დაუდევრად ჰქონდა შეკრული, თვალები და ცხვირი ტირილისგან გაწითლებული, ბაგეები კი, შესიებული და აკანკალებული.
საქმე №109. განქორწინებული წყვილის საიდუმლოებით მოცული ამბავი. თავი 23. იდუმალი სტუმარი
13:52 / 09-06-2017
კვირაზე მეტი გავიდა მას შემდეგ, რაც ელენემ ორი წლის შემდეგ პირველად შედგა ფეხი საკუთარ, თუმცა უკვე ყოფილ სახლში.
მშობლების ზედმეტი “მზრუნველობით” გაუბედურებული შვილები…
11:17 / 07-06-2017
დედობა და მამობა ბევრი ადამიანისთვის სტატუსია.
საქმე №109. განქორწინებული წყვილის საიდუმლოებით მოცული ამბავი. თავი 22. „შვილის მკვლელი“
10:29 / 07-06-2017
– არ დავუკრავ! – ღმერთმა უწყის, მერამდენედ გაიმეორა ლილუმ, გაბრაზებული ხმით და სრული ეფექტისათვის, ზურგიც შეაქცია დედას, მთელი მონდომებით რომ ცდილობდა მის დაყოლიებას.
გამოკითხვა
რომელ მომსახურებას იყენებთ ყველაზე ხშირად ფასდაკლების საიტებზე?
არქივის კალენდარი