ნოველები

მორიელის ნიშანი - თავი 6

მორიელის ნიშანი - თავი 6
დასაწყისი
ირაკლიმ ჯერ გიო მიიყვანა სახლში, მერე თაკოსთან ერთად შინ დაბრუნდა. თავბრუ ეხვეოდა, თვალთ უბნელდებოდა. ერთიანად გაფითრებოდა სახე.

- ცუდად ხარ? - თაკო მივარდა და წაბარბაცებულ მამაკაცს მხარში შეუდგა.

- მგონი, - დაიჩურჩულა პირადმა მცველმა და თაკოს დახმარებით სავარძლამდე ძლივძლივობით მიაღწია.

ჩაჯდა თუ არა, თავი უკან გადააგდო და მყისიერად გაითიშა.

- ირაკლი, ირაკლი, - სახეში გაულაწუნა გოგონამ რამდენჯერმე, მაგრამ მამაკაცი გონზე ვერ მოიყვანა.

- ღმერთო, რა ძლიერია და ამავე დროს, როგორი სუსტი, - თავისთვის ჩაილაპარაკა
სასოწარკვეთილმა და უმწეოდ მიმოიხედა.

ბარბალე წასული იყო, ვისთვის ეთხოვა დახმარება? სამზარეულოში გავარდა და ჭიქით წყალი მოარბენინა. ხელები დაისველა და წრიული მოძრაობით საფეთქლები და კისერი დაუზილა, თან ალერსიანად ელაპარაკებოდა.

- გთხოვ, მორიელო, გაახილე თვალები, ნუ მაშინებ. რა საყვარელი ხარ, რომ იცოდე, რა სიმპათიური…

- როგორ ყველას მოვწონვარ, - თვალი არ გაუხელია, ისე წარმოთქვა ირაკლიმ უცებ და გოგონას მაჯები დაუჭირა. მის თვალებში კვლავ აცეკვდნენ ნაცნობი ჭინკები.

- თავხედო, - ნაწყენი ხმით წარმოთქვა თაკომ, მისი ხელებისგან თავი გაითავისუფლა და იქვე, მეორე სავარძელზე დაეხეთქა გაბრაზებული სახით.

- რა გეწყინა, მე ვიცი, რომ სიმპათიური ვარ, - ღიმილით თქვა ირაკლიმ. ცდილობდა ტკივილი დაეფარა, რომელიც მკლავიდან მთელ სხეულში გადაუვიდა.

- რაა? ვინ გითხრა, რომ სიმპათიური ხარ? - გაიკვირვა თაკომ და მის თვალებში მიხითხითე ჭინკებს ბრაზით გახედა.

- შენ არა თქვი ახლა? - ირონიით შენიშნა მამაკაცმა.

- მე? - გაოცდა თაკო, - მე არაფერი მითქვამს.

- ესე იგი, მომესმა.

- შენ რა, გგონია, მართლა სიმპათიური ხარ?

- შენ როგორ გგონია? - კითხვითვე უპასუხა.

- მე? რა ვიცი, შენ გვერდით ქალი არ მინახავს, თან თვითონვე ამბობ, არავინ მყავსო. აბა, რა უნდა ვიფიქრო?

- ააა!… აი, თურმე რაში ყოფილა საქმე. მყავს ერთი, - და მამაკაცმა ირიბად გახედა.

თაკომ თვალები დააჭყიტა.

- მართლა? ვინ არის?

- არის ერთი, რაში გაინტერესებს.

- არც არაფერში… - ტუჩები აიბზუა გოგონამ, მერე კი თვალები ეშმაკურად მოჭუტა, თავი გვერდზე გადახარა და დამარცვლით ჰკითხა:

- მე-რი-ზე უკეთესია?

- მერიზე ლაპარაკს გირჩევნია, მომეხმარო, - ტკივილისგან დაიღმიჭა მამაკაცი, - მკლავი მტკივა.

- რა ვქნა, რით გიშველო? - ფეხზე წამოიჭრა თაკო.

- თბილი წყალი და მარლა მოიტანე, თუ სადმე გეგულება.

- როგორ არა, აფთიაქის ყუთში გვაქვს, იოდსაც მოვაყოლებ, - თქვა და სამზარეულოში გავარდა.

რამდენიმე წუთის შემდეგ ჯამით წყალი შემოიტანა და სტერილური ბინტიც მოაყოლა. ირაკლიმ მოკლემკლავიანი მაისური გმინვით გაიხადა. თაკო მის მკერდს და დაკუნთულ მხარ-ბეჭს გაოცებით მისჩერებოდა.

გოგონა დიდი სიფრთხილით შეუდგა ჭრილობის დამუშავებას.

- რა დაგემართა?

- საჭე რომ მოვატრიალე, საქარე მინა შემერჭო მკლავში, უჰ, უჰ, უჰ! - იოდმა ჭრილობა აუწვა და შეჰყვირა.

- ცოტაც მოითმინე. ადრე სპორტსმენი იყავი? - ეკითხებოდა თაკო, თან ჭრილობაზე სულს უბერავდა.

- შორეულ წარსულში პერსპექტიული წყალბურთელი გახლდით… კარგი სულის შებერვა გცოდნია, პატარავ, ყოჩაღ, - ტკივილი დაუამდა ირაკლის და ასადგომად წამოიწია.

- მოიცა, ჯერ გადაგიხვიო, ასე ხომ არ იქნები.

- არ უნდა, ისედაც მორჩება.

- კი, როგორ არა! ასე ხომ თეთრეულს გასვრი! დამაცადე, არ ადგე! - ბრძანების კილოთი წარმოთქვა თაკომ და თავისი პატარა ხელებით ძალით ჩასვა მამაკაცი სავარძელში.

გაოგნებულ ირაკლის წინააღმდეგობის გაწევის სურვილი გაუქრა.

- მაპატიე, მაშინ რომ ბებერი გიწოდე, - ხმა მოულბა თაკოს და მორიდებით შეხედა პირად მცველს.

- თურმე არ ვყოფილვარ, არა? - სიცილი აუტყდა.

- ბებერი კი არა, ძალიან საყვარელი ხარ… უფრო მეტიც, - დაამატა და სახეაწითლებულმა თვალები დახარა.

ირაკლიმ თავი წამოსწია.

- რა უფრო მეტიც? - მამაკაცის თვალებში მოკალათებული ეშმაკუნა ჭინკები წამით გაისუსნენ.

- სასურველიც ხარ.

ის იყო, პასუხის გაცემა დააპირა, რომ ტელეფონის ზარის ხმა გაისმა.

- ამ შუაღამეს ვინ უნდა იყოს? - გაუკვირდა თაკოს.

- მოიცა, მე ავიღებ.

- იჯექი, აქ მოგიტან, - არ დაანება გოგონამ, ჟურნალების მაგიდაზე შემოდგმულ აპარატს გადასწვდა და ორივე ხელით გაუწოდა.

- გისმენთ, - მკაცრი გაუხდა ტონი.

- ირაკლი, გიგა ვარ, ხომ არ გაგაღვიძე? - გამომძიებლის ხმაში ირონია შეიმჩნეოდა.

მეგობრის ხმის გაგონებაზე ირაკლის სახეზე უკმაყოფილება გამოეხატა.

- გიგა, როგორ ხარ? - სასწრაფოდ შეიცვალა ხმის ტემბრი.

- კარგად, კარგად, - მრავალმნიშვნელოვნად შენიშნა გიგამ, - შენკენ რა ხდება, მშვიდობაა?

- კი, რა ვიცი, მნიშვნელოვანი ჯერ არაფერი მომხდარა.

- გაიგე ახალი ამბავი?

- რა ამბავი? არაფერი ვიცი, - ყასიდად გაიკვირვა მამაკაცმა.

- აფეთქება მოხდა აეროპორტის გზაზე.

- რას მეუბნები, დაშავდა ვინმე? როდინდელი ამბავია?

- გეყოფა მასხრობა, - დაღლილი ხმით ალაპარაკდა გამომძიებელი, - არ გიცნობდე მაინც. ყველაფერს მივხვდი, ერთი რამის გარდა და იქნებ შენ ამიხსნა?

- გისმენ, ჩემო გიგა, ხომ იცი, თუ შემიძლია… - აგრძელებდა თამაშს ირაკლი.

- ერთი «სასტავის» ორი მანქანა ერთმანეთს როგორ შეასკდა, ხომ ვერ ამიხსნი?

- ჰმ… ვერაფერი გავიგე, ცოტა გასაგებად ვერ მეტყვი? - თავს იკატუნებდა საღამოს გმირი.

- კარგი, რა! ხომ იცი, რომ მეც ვიცი. წლების განმავლობაში ერთად მოვდიოდით და ვხვდები, რომ ეს შენი ხელწერაა. არ მინდა ახლა მიეთ-მოეთი, საქმეზე ვილაპარაკოთ.

- წარმოდგენა არა მაქვს, რას გულისხმობ.

- შენ რა, გინდა მითხრა, რომ გეძინა?

- თითქმის.

- რატომ, შენი ბოსი არ გააცილე აეროპორტში?

- არა… ის თავისმა ბიჭებმა გააცილეს, მე რა საჭირო ვიყავი.

- ჰო-ო? მაშინ ამიხსენი, სად იყავი იმ დროს - შინ ბრძანდებოდი და მის ქალიშვილს ეარშიყებოდი?

- გიგა! - საყვედური გაისმა მამაკაცის ხმაში.

- თუ აეროპორტის ავტოსადგომზე ბოსის ცოლს კოცნიდი პირდაპირ ტუჩებში! - გიგა წონასწორობას კარგავდა.

ამის გაგონებაზე ირაკლის თავზარი დაეცა. საიდან გაიგო, რა ხდებოდა აეროპორტში? უთვალთვალებდნენ? თუ თავიანთი კაცი ჰყავთ დაცვის ბიჭებს შორის? აშკარაა, ვიღაცამ დააფიქსირა.

- შენ ხომ იცი, მე ეგეთები არ მჩვევია! - შორს დაიჭირა «ბრალდება».

- ჰო, იყო დრო, როცა ეგეთები არ გჩვეოდა, მაგრამ… ვფიქრობ, ასაკმა იცის… რაც მეტად ემატება ადამიანს წლები, მით უფრო უჩნდება «ტკბილის» მოთხოვნილება, - გიგა სიცილის ხასიათზე დადგა.

- კარგი, კარგი, მითხარი, რა გინდა, - მორიელმა ბოლოს და ბოლოს ფარ-ხმალი დაყარა.

- ეგ სხვა საუბარია… ახლა მყარად დაჯექი და მომიყევი, რა მოხდა, ყოველგვარი მიკიბვ-მოკიბვის გარეშე.

ირაკლიმ ამბის მოყოლა დაიწყო. შიგადაშიგ პაუზას აკეთებდა, მკლავზე ისვამდა ხელს, ჭრილობას იამებდა.

- სულ ეს არის, - დაამთავრა ბოლოს, - ახლა შედეგები მითხარი, რა გაარკვიეთ, რამდენი კაცი იჯდა მანქანაში და ვინ.

- სავარაუდოდ, ერთ-ერთი მათგანი უმცროსი ძმა იყო. ყოველ შემთხვევაში, ჯერჯერობით ასეთი ვარაუდია. ვნახოთ, ექსპერტიზა რას იტყვის. შენ იმიტომ დაგირეკე, რომ, პირველ რიგში, ცუდი ამბავი უნდა გითხრა.

- ასეთი რა არის? - სმენად იქცა ირაკლი.

- ცოცხალი არავინ გადარჩენილა. აქედან გამომდინარე, ისინი ყველანაირად ეცდებიან, ყურადღება გოგონაზე გადაიტანონ. დაცვა უნდა გაგიძლიეროთ, ერთ-ორ კაცს დავაყენებ ჭიშკართან. ვფიქრობ, ასე აჯობებს და არც ეცადო, შემეწინააღმდეგო, გაგიჭირდება მარტოს გამკლავება.

- ეს აუცილებელია?

- ყოველ მიზეზს გარეშე… და კიდევ ერთი. იქნებ დროებით დაითხოვო მოსამსახურე, მისი იქ ყოფნა უფრო გაართულებს საქმეს. შეიძლება მისითაც ეცადონ მანიპულირებას.

- მაგ საქმეს ხვალვე მოვაგვარებ. რა გაეწყობა, თუ ასეა, მე თანახმა ვარ. როდის გამოგზავნი ბიჭებს?

- ახლავე.

- ახლავე? ამ შუაღამისას?

- დილას რომ უკვე გვიან იყოს?

- ო-ო-ჰ! არა მგონია, ასე უცებ გადაწყვიტონ შეტევაზე გადმოსვლა. დებილები კი არ არიან, იფიქრებენ, რომ დაცვა გავაძლიერეთ.

- მე არ ვიცი, ვინ რას იფიქრებს, ძმაო, მაგრამ საკუთარი გამოცდილება მკარნახობს, რომ ახლავე უნდა მივხედო საქმეს. რა ვქნა, თავს ვიზღვევ და შენც გაზღვევ, ასე მირჩევნია.

- კარგი, გნებდები. რამდენ ხანში მოვლენ?

- შეიძლება უკვე მანდ არიან, მოგცემენ ნიშანს, როგორც კი გამოჩნდებიან. აბა, შენ იცი, ყოჩაღად იყავი.

- გმადლობ, გიგა, კარგი კაცი ხარ.
გაგრძელება იქნება
იხილეთ წინა თავი
FaceBook ბეჭდვა
კომენტარები / 1 /
ია
შდამბეჭდავია
22:06 / 15-11-2021
გამოხმაურება / 0 /
loadign_gif
გამოკითხვა
რომელ კატეგორიას ნახულობთ ყველაზე ხშირად?
არქივის კალენდარი
e87a93