საქმე №109. თავი 7. დაგვიანებული სინანული
საქმე №109. თავი 7. დაგვიანებული სინანული
1 / 2
Next
ფეხშიშველი მიმოდიოდა ოთახში ელენე და ცდილობდა, როგორმე საკუთარი თავი თვითონვე დაემშვიდებინა. პირველი ღამე იყო, ლილუს გარეშე რომ უწევდა დარჩენა და ისე მოუსვენრად გრძნობდა თავს, თითქოს ბავშვი მამასთან კი არა, სადმე საშიშ ადგილას გაუშვა. არადა, სხვა თუ აღარაფერში, დემნასთან დაკავშირებით, იმაში ხომ მაინც იყო დარწმუნებული, ლილუს რომ საუკეთესოდ მიხედავდა?! მაინც ვერ ისვენებდა!

უცნაური გრძნობა უვლიდა გულ-მუცელში და ძალიან არ უნდოდა ამისთვის იმის სახელი დაერქმია, რაც, ეგონა, რომ დიდი ხნის წინ დამარხა. აღარაფერი აკავშირებდა ამ კაცთან შვილის მეტი და არც უნდოდა რამის შეცვლა. განქორწინებაც სწორედ იმიტომ მოითხოვა თავის დროზე, ბოლომდე რომ იყო დარწმუნებული, მის გვერდით ყოფნას ვეღარ გაუძლებდა. მართლა მუდამ გვერდით ედგა, ცდილობდა, ყველაფერში გაეგო, თუმცა რაც მოხდა, უკვე მეტისმეტი იყო. მისთვისაც კი...

და ახლა? ახლა რას გრძნობდა, თვითონაც ვერ გარკვეულიყო. მთელი ორი წელი გავიდა, რით ვერ დაივიწყა? რატომ არ შეუძლია გულგრილობა შეინარჩუნოს მის გვერდით, მით უმეტეს, ამის მიზეზი რომ ნამდვილად აქვს? არა, თითქოს საკუთარი სხეულიც კი დასცინის და მთელი გადატრიალება ხდება, მის სიახლოვეს რომ გრძნობს. ეს კი, ყველაზე ნაკლებად სჭირდება და რაც უნდა მოხდეს, აღარაფრით დაუშვებს, კვლავ გულს რომ აჰყვეს და საღი აზრი უკანა პლანზე გადასწიოს...

ხომ შეიძლებოდა, მათაც ნორმალური ოჯახი ჰქონოდათ? მშვიდად მიეყვანათ დაწყებული ბოლომდე და სიბერეში, ბუხრის წინ მოკალათებულებს, შვილიშვილებისთვის მოეყოლათ, როგორ გაიცნეს ერთმანეთი. ეს ყველაზე ბანალური სცენარიც კი ერჩივნა იმას, როგორც განვითარდა მოვლენები. მართლა ვერასდროს იფიქრებდა... ვერც მაშინ, ზოგჯერ პატარა წვრილმანზეც კი საშინლად რომ ჩხუბობდნენ...

არასდროს ყოფილა ისე, ყველაფერში დათანხმებოდნენ ერთმანეთს. ისეთ უაზრობაზეც უკამათიათ... რამდენიმე დღეც კი გაუძლია ელენეს გაბუტულს, თუმცა მაშინ მხოლოდ ის აძლებინებდა, დემნა, ყველაფრის მიუხედავად, გვერდით რომ ჰყავდა. იცოდა, თვითონ რომ იყო დამნაშავე და მაინც ქმრისგან ელოდა პირველ ნაბიჯს. ძირითადად, ლოდინი ამაო იყო და სვანი სიჯიუტეს არ ღალატობდა, მაგრამ ბოლოს ისე რიგდებოდნენ, მხოლოდ ამის გამოც კი ღირდა ჩხუბი... ახლა ესეც აღარ დარჩა... საერთოდ არანაირი იმედი იმისა, ბოლოს კვლავ რომ ჩასჭიდებს ხელს იმ ადამიანს, საკურთხეველთან მარადიული სიყვარული ვისაც შეჰფიცა.

პირზე ხელაფარებული ჩაიკეცა შუა ოთახში, ხმამაღლა რომ არ აღრიალებულიყო. ისე უჭამდა სხეულს ტკივილი. ფიზიკურად, თითქოს არაფერს უჩიოდა, მაგრამ სუნთქვაც კი უძნელდებოდა ამ თემაზე ფიქრისას. რატომ დაემართათ ეს ყველაფერი მათ? ხომ შეიძლებოდა, ის დაწყევლილი საქმე სხვა იურისტისთვის მიეცათ? მაგრამ არა, თითქოს ყველაფერი მათ წინააღმდეგ წავიდა! ისე მიეწყო, არც უკან დასაბრუნებელი გზა ჩანდა და წინაც ვეღარ მიდიოდნენ... მხოლოდ დემნა კი არა, თვითონაც მასთან ერთად გაიჭედა ამ ამბავში და დაშორებამდე, ბოლო დღეების განმავლობაში ისეთი საშინელებები ესიზმრებოდა, ლამის, ყოველ ღამე გაოფლილსა და შეშინებულს ეღვიძებოდა...

მხოლოდ მოგვიანებით მიხვდა, მაშინდელი შიში რომ არაფერი იყო იმასთან შედარებით, რასაც მერე გრძნობდა, ლილუსთან ერთად მარტო რომ დარჩა.
You must have Flash Player installed in order to see this player.
ესეც თვითონვე მოინდომა, თორემ ზუსტად იცოდა, დემნა არაფრით გაუშვებდა ხელს... თუმცა, თვითონ კი გაუშვა და როგორ აბსურდულადაც უნდა ჟღერდეს, ამის გაკეთებისას ერთადერთზე, ლილუს კეთილდღეობაზე ფიქრობდა. მხოლოდ გვიან მოვიდა ის შეგრძნება, დაკარგული რომ იყო... საერთოდ ვერსად რომ ვერ პოულობდა საკუთარ თავს და არაფერი უნდოდა ისეთი, რასაც იმის სურნელი არ ჰქონდა, წლების წინ რომ შეიყვარა ასე ძალიან.

სისულელე იქნება იმის თქმა, რომ არ გაუჭირდა... ან გადაიტანა მომხდარი... ახლაც კი, ორი წლის შემდეგაც არ ასვენებდა იმ საშინელი ღამის მოგონებები და ეს ერთადერთი იყო, რაც საკუთარი გადაწყვეტილების სისწორეში არწმუნებდა. ორი ელენე რომ ებრძოდა ერთმანეთს, სწორედ ამას ეჭიდებოდა და როგორი მტკივნეულიც უნდა ყოფილიყო, ცდილობდა, მუდამ ხსომებოდა.
არ უნდა ეპატიებინა! როგორ ძალიანაც უნდა ყვარებოდა, უნდა მოეხერხებინა, რაღაცები გრძნობებზე წინ დაეყენებინა. მხოლოდ ეს იყო ერთადერთი გამოსავალი, რადგან ზუსტად იცოდა, სიყვარულს კვლავ თუ მისცემდა მისი მართვის საშუალებას, აპატიებდა და მერე უკვე უეჭველად დაიღუპებოდა...


* * *
ისე ყოჩაღად გაუძლო ელენემ ყოფილი შეყვარებულის ჯვრისწერის ყურებას, დემნას იმაშიც კი შეეპარა ეჭვი, საერთოდ უყვარდათ თუ არა ერთმანეთი. ეს გოგო რომ მთლად დალაგებული ვერ იყო, უკვე კი მიხვდა, მაგრამ მაინც ზედმეტად კარგად ეჭირა თავი იმ რეაქციის კვალობაზე, რაც პირველად ჰქონდა. ისეთი გაცეცხლებული იყო მაშინ... თვალებიდან ნაპერწკლებს ყრიდა და უნდა ითქვას, იმ მომენტში პირველად გაიაზრა ხერგიანმა, რომ სულაც აღარ იყო ის ბავშვი, მეგობრის ქორწილში რომ გაიცნო. სამარცხვინო სერენადის დროსაც ხომ იჩხუბეს და მაშინაც უტიფრად უბრიალებდა თვალებს, მაგრამ ნინასა და გეგას სახლში ქარბორბალასავით რომ შეიჭრა გააფთრებული, სულ სხვანაირი შთაბეჭდილება მოახდინა...

– რესტორანშიც ვაპირებთ წასვლას? – გადაუჩურჩულა, თუმცა პასუხით გაკვირვება ვერც მოახერხა, რადგან გოგონა პირდაპირ ახლად შეუღლებული წყვილისაკენ დაიძრა მისალოცად. არა, ნამდვილად არ არის ნორმალური!

– ლუკა, გილოცავთ! – ისე გაუღიმა, წამითაც არ ემჩნეოდა სახეზე ირონია, თეთრკაბიანს კი, ალბათ სულაც, რომელიღაც შორეული ნათესავი ეგონა, ისე თავმომწონედ იდგა.

– არ მეგონა, თუ მოხვიდოდი... – უცნაური ხმით ჩაილაპარაკა ბიჭმა.

– მაგრამ, მოვედით... – და ყველაზე საჭირო დროს, მაინც დემნა ჩაერია საუბარში. არ შეეძლო, ასეთ სიტუაციაში მარტოს ვერ დატოვებდა. თუ დათანხმდა, მაშინ ბოლომდე უნდა მოერგო შესასრულებელი როლი, მიფუჩეჩებული საქმე კი ჭირის დღესავით ეჯავრებოდა.

– ელე...

– მართლა გამიხარდა თქვენი გაბედნიერება. იმედია, მოგვიანებით ერთად ფოტოს გადაღების საშუალებაც მოგვეცემა! – მაჩაბელი კი იმდენად შეიჭრა როლში, დემნას წელზე რომ არ მოეხვია ხელი და არ გამოეყვანა, ალბათ, კარგა ხანს კიდევ არ გაჩერდებოდა.

ყოველთვის უჭირდა თავის კონტროლი, როცა გაბრაზებული იყო. ერთიანად იმონებდა ეს გრძნობა, თითქოს შავი ღრუბელი ეხვეოდა გარს და ასეთ მომენტებში ეგონა, რომ ყველაფრის გაკეთება შეეძლო. არც იმას დაეძებდა, ზედმეტი თუ მოუვიდოდა. მხოლოდ ის უნდოდა, სათქმელი ბოლომდე ამოეღო გულიდან, რაც შეიძლება მალე რომ გათავისუფლებულიყო ამ საშინელი გრძნობის ტყვეობისგან...

ახლაც ასე დაემართა. იმასაც ვერ ხვდებოდა უკვე, ბრაზით მოსდიოდა ეს ყველაფერი თუ ეჭვიანობით. თუმცა, ფაქტია, ჯვრისწერისას პატარძლის ადგილას ნამდვილად არ წარმოუდგენია თავი და არც ის მონდომებია, თვითონ ეთქვა ყველაზე მთავარი „დიახ“.
1 / 2
Next
კომენტარები (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
ბავშვის ფიზიკური განვითარება
წონა დაბადებისას :
გრ
სიმაღლე დაბადებისას :
სმ
თავის გარშემოწერილობა დაბადებისას :
სმ
თვე
ამ კატეგორიების სხვა სიახლეები
შოშიას ბლოგი: რატომ ვავალდებულებთ უფალს, რომ ყოველთვის გვიშველოს?!
14:31 / 19-08-2017
გარდა იმისა, რომ საკუთარ სულში ჩაღრმავებისა და ერთგვარი განწმენდისთვის საუკეთესო დროა.
საქმე №109. თავი 43. საბედისწერო გასროლა
12:47 / 18-08-2017
ყველაფერი ზუსტად ისე გააკეთეს, როგორც დემნამ დაგეგმა. არ იყო მარტივი.
საქმე №109. თავი 42. მძევალი, ანუ შვილი, დედის სანაცვლოდ
14:52 / 15-08-2017
ყველაზე მეტად, გეგას სახლში მისვლის და ელენეს დანახვის ეშინოდა ხერგიანს.
შოშიას ბლოგი: საიდუმლო, რომელიც ორმა ქალმა სამარეში ჩაიტანა...
13:32 / 13-08-2017
სანამ ამ ბლოგის დაწერას გადავწყვეტდი, ბევრი ვიფიქრე. არ ვიცოდი და ზუსტად არც ახლა ვიცი, სწორად ვიქცევი თუ არა, რადგან საიდუმლოს ნაწილობრივ გათქმა მიწევს, საიდუმლოსი, რომელიც ორმა ქალმა სამარეში ჩაიტანა.
ვინ არის ბლოგერი, რომელმაც ელისი საოცრებათა სამყაროდან თანამედროვეში გადმოიყვანა
19:32 / 11-08-2017
"ვინ ვარ მე, ემოციური, მეოცნებე, ეგოისტი, საინტერესო, ბავშვური, ჯიუტი, უპრინციპო. აი, ასეთი ვარ, მგონი ძალიან კარგი ადამიანი, რომელშიც არის ცუდიც.
საქმე №109. თავი 41. გატაცებული ბავშვი
14:06 / 11-08-2017
მეორე დღესვე რომ დაურეკა დეამ, რაღაც ისეთი ვიპოვე, თქვენთვის გამოსადეგარიო, ძლივს მოახერხა სიცილის შეკავება.
იარაღი, ცრემლები და მოჩვენებები: ქვრივი ვინჩესტერის წყევლა
13:21 / 09-08-2017
გასაკვირი არ არის, რომ მოჩვენებებიანი სახლები ტურისტული მარშრუტების ერთ-ერთი ძირითადი შემადგენელი ნაწილია.
 საქმე №109.  თავი 40. ვნებისგან გადამწვარი სამზარეულო
11:01 / 08-08-2017
მანქანა კორპუსის წინ რომ გააჩერა, სანამ კიბეს აივლიდა, წინასწარ იცოდა, რაც ელოდა. ისე ერთობოდა ამ სიტუაციით, ისეთ კარგ ხასიათზე აყენებდა, ბოლო პერიოდის განმავლობაში პირველად გრძნობდა თავს ასე კარგად.
შოშიას ბლოგი: ნუ შემოუშვებთ სიკვდილს სხეულში!
12:44 / 07-08-2017
რამდენიმე დღის წინ Jem Fest-ზე 22 წლის გოგონას გარდაცვალების ამბავმა მთელი საქართველო კიდევ ერთხელ შეძრა!
საქმე №109. თავი 39. შეთქმულება
09:40 / 05-08-2017
– ვერ ვიჯერებ! – სიცილს ვერ იკავებდა დარასელი. – ასეთი სულელი როგორაა?! საერთოდ ვერ მიხვდა?! – გულწრფელად ხარხარებდა და არხეინად ტრიალებდა გორგოლაჭებიანი სავარძლის საზურგეზე გადაწოლილი.
გამოკითხვა
რომელ მომსახურებას იყენებთ ყველაზე ხშირად ფასდაკლების საიტებზე?
არქივის კალენდარი
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
31 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31