საქმე № 109. თავი 9. პირველი კოცნა
საქმე № 109. თავი 9. პირველი კოცნა
1 / 2
Next
მეორე დილით ელენემ თავი ძლივს ასწია ბალიშიდან და ისეთი შეგრძნება დაეუფლა, თითქოს მსხვილფეხა პირუტყვთა ჯოგმა გადაურბინა. თავდაპირველად, ვერც კი გაიაზრა, რატომ იყო ასეთ მდგომარეობაში.
თვალების ერთდროულად გახელაც ვერ მოახერხა. სახეშეჭმუხნილმა ჯერ მარჯვენა გაახილა და დაბინდული მზერა მოატარა მოწესრიგებულ საძინებელს და მხოლოდ მას შემდეგ დააჭყიტა მარცხენაც, ტელევიზორის ეკრანზე გაშეშებული კადრი, ტუმბოზე კი გამოცლილი ვისკის ბოთლი რომ დაინახა. “რა ჯანდაბა გააკეთე გუშინ, ლენა?!”


ელდანაკრავივით წამოხტა. ისე აუჩქარდა პულსაცია, სახეზეც ერთიანად აჭარხლდა. ხმამაღლა სუნთქავდა და შეშინებული სცემდა ბოლთას, როგორმე გადამრთველი რომ ეპოვნა, თუმცა, ოთახისგან განსხვავებით, საწოლი ნამდვილად არეული იყო და ეს დისტანციური მართვის ქმნილებაც, როგორც უმეტეს შემთხვევაში, ახლაც ჯადოსნურად გაქრა. თითქოს, სამყაროც კი დასცინოდა!


– სულელი ქალი ხარ, ლენა! სულელი, სულელი! – ბურდღუნებდა განერვიულებული. საწოლის ქვეშაც კი შეძვრა დაიმედებული, თუმცა ვერც იქ აღმოაჩინა. სად ჯანდაბაში წავიდა?! – იმდენად სულელი, შენ თვითონვე ეძახი საკუთარ თავს ლენას! – გააგრძელა ნერვიულად საუბარი და ტელევიზორს კიდევ ერთხელ რომ ჩაუარა და ეკრანიდან კვლავ საკურთხეველთან მდგარმა ბედნიერმა დემნამ გაუღიმა, ნერვებმოშლილმა დასტაცა ხალათს ხელი და ისე მიაფარა, თითქოს აქედან თუ გააქრობდა, გონებიდანაც შეძლებდა ამ კადრის ამოჭრას.


არა, ისე ძალიან როგორ დათვრა, საკუთარი ქორწილის ვიდეოს რომ უყურა?! ნუ, მართალია, დემნასთან ერთად ამას ხშირად აკეთებდა, ერთხელ ლილუსაც კი აყურებინეს, მაგრამ ორი წელია, მტვერიც კი აღარ გადაუწმინდავს ამ დისკისთვის და ახლა რა მოელანდა?! აშკარად მაზოხიზმის ახალ სტადიაზე გადავიდა და თან ისე, თვითონაც რომ არ იცოდა ამის შესახებ...


გადამრთველი მაინც ვერ იპოვა... ვერც გაუცემელ კითხვებზე პასუხები... ალბათ, მალე საკუთარ თავსაც დაკარგავდა და საბოლოოდ, ან დემნასთან დაასრულებდა, ან საგიჟეთში. სიმართლე ითქვას და, არც ერთი ვარიანტი ხიბლავდა დიდად. უფრო სწორად, პირველი კი ძალიან მოსწონდა, მაგრამ აკრძალული ხილის გასინჯვას რომ მკაცრი სასჯელი მოჰყვებოდა, ეს უკვე კარგად ისწავლა და აღარ უნდოდა, ის ყველაფერი ხელახლა განეცადა, რის გამოც აღმოჩნდა ასეთ მდგომარეობაში.


სუსტი ქალი არასდროს ყოფილა. პირიქით, თავიდანვე საკუთარი სიძლიერითა და მტკიცე ხასიათით დააინტერესა ხერგიანი. მართალია, ეს უკანასკნელი ამას არასდროს ეუბნებოდა, მაგრამ უსიტყვოდაც კი გრძნობდა ყველაფერს. საერთოდაც, ძალიან სხვანაირი ურთიერთობა ჰქონდათ ამ მხრივ ყოველთვის. არც ის ჰქონდათ გაწერილი, საათში რამდენჯერ უნდა ეთქვათ ერთმანეთისთვის „მიყვარხარ“ და ბოლომდე ვერც ის ამოხსნეს, როგორ ან როდის შეუყვარდათ ერთმანეთი. ზედმეტი ლაპარაკის გარეშეც გრძნობდნენ ყველაფერს და ელენესთვის ქმრის ერთი მზერაც კი საკმარისი იყო, ყველაფერი რომ ამოეკითხა მასში. ისე უყვარდა დემნას თვალები...


შეეძლო საათობით წოლილიყო მის გვერდით ისე, ხმაც რომ არ ამოეღო და კატასავით გატრუნულს ეყურებინა, როგორ მოძრაობდა მის კისერზე მფეთქავი არტერია, როგორ უთამაშებდა ყელზე „ადამის ვაშლი“, ნერწყვის გადაყლაპვის დროს... არ ბეზრდებოდა. დეტალებში ჰყავდა შესწავლილი და მაინც არ ბეზრდებოდა. თითქოს, დროც კი ჩერდებოდა ხოლმე და სულ რომ სამყარო
You must have Flash Player installed in order to see this player.
დაქცეოდათ თავზე, მაინც არაფერი ადარდებდა. ის სიჩუმეც კი უყვარდა, ხერგიანს მუდამ თან რომ სდევდა.

ისეთი ხმაურიანი იყო თვითონ. იმპულსური, ფეთქებადი, ნამდვილი ქარბორბალა, დემნას კი, ზედმეტად ერთ სიტყვასაც ვერ ათქმევინებდა. იმდენჯერ უკამათიათ ამის გამო. ეჯიჯღინებოდა ხოლმე ელენე, უჟმური ხარ, არაფერი გიხარიაო, უნდოდა, ამით მაინც გაებრაზებინა, გამოეწვია, მაგრამ არც ეს გამოსდიოდა. ჭეშმარიტი თხის რქა იყო ამ მხრივ კაცი... თუმცა, მთლად უთქმელობასაც არ უჩიოდა. არ უყვარდა ყოველ წამს ერთი და იმავეს გამეორება, სამაგიეროდ, ერთს იტყოდა და ისეთს, მთელი ცხოვრება რომ ვერ ამოეშალა მაჩაბელს გონებიდან. ახლაც დეტალურად ახსოვს ყველა ფრაზა, ყველა წინადადება, რაც კი ოდესმე უთქვამს და ალბათ, სწორედ იმიტომ გამოდგა განშორება ასეთი ძნელი...


საბოლოოდ, მაინც მიიყვანა საკუთარი თავი ცრემლებამდე, შხაპიდან რომ გამოვიდა თმააკეცილი და საკუთარ ანარეკლს მოჰკრა სარკეში თვალი... პატარა ცხვირი ტირილისგან ჰქონდა აწითლებული, უპეებიც შესიებოდა ცოტათი, სავსე ტუჩები კი ისე უთრთოდა, ვერაფრით ახერხებდა დამორჩილებას...


სწრაფად ამოიწმინდა თვალებიდან ცრემლები. როგორ ვერ იტანდა სისუსტის გამომჟღავნებას! და როგორ დაღალა ამ ყველაფერმა... არა, მაინც რა ეგონა, სამუდამოდ დარჩებოდა გერმანიაში და ასე იცხოვრებდნენ დიდხანს და ბედნიერად, მაგრამ არა ერთად? ორი წელი ხომ არც ისე ცოტა დროა, მონდომების შემთხვევაში, გადაყვარება რომ ვერ მოეხერხებინა?

თუმცა, ისევე არ შეეძლო ამ გრძნობის მართვა, როგორც თვალის კუთხეებთან გაჩენილი, ძლივსშესამჩნევი ხაზების. არც ეტყობოდა დიდად. მხოლოდ თვითონ ამჩნევდა, ისიც იმიტომ, მათი არსებობის შესახებ რომ იცოდა. მაკიაჟის შემდეგ კი, საერთოდ შეუძლებელი ხდებოდა დანახვა. კარგად ნიღბავდა ყველაფერს, რაც ოდნავ მაინც მიუთითებდა მის სისუსტეზე, მაგრამ იმის შენიღბვა კი მაინც ვერ ისწავლა ბოლომდე, როგორ მოქმედებდა მასზე კაცი, რომლის სახეც ვერაფრით გააქრო ვერც საკუთარი თავიდან და ვერც იმ ტელევიზორის ეკრანიდან, საძინებელში რომ ედგა და ჯიუტად, გადამრთველის დაკარგვას აბრალებდა ამ ყველაფერს მაშინ, როცა რამდენჯერმე ჩაუარა დენის კაბელს, მისი გამოერთება კი ერთხელაც არ მონდომებია...
1 / 2
Next
კომენტარები (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
ბავშვის ფიზიკური განვითარება
წონა დაბადებისას :
გრ
სიმაღლე დაბადებისას :
სმ
თავის გარშემოწერილობა დაბადებისას :
სმ
თვე
ამ კატეგორიების სხვა სიახლეები
შოშიას ბლოგი: რატომ ვავალდებულებთ უფალს, რომ ყოველთვის გვიშველოს?!
14:31 / 19-08-2017
გარდა იმისა, რომ საკუთარ სულში ჩაღრმავებისა და ერთგვარი განწმენდისთვის საუკეთესო დროა.
საქმე №109. თავი 43. საბედისწერო გასროლა
12:47 / 18-08-2017
ყველაფერი ზუსტად ისე გააკეთეს, როგორც დემნამ დაგეგმა. არ იყო მარტივი.
საქმე №109. თავი 42. მძევალი, ანუ შვილი, დედის სანაცვლოდ
14:52 / 15-08-2017
ყველაზე მეტად, გეგას სახლში მისვლის და ელენეს დანახვის ეშინოდა ხერგიანს.
შოშიას ბლოგი: საიდუმლო, რომელიც ორმა ქალმა სამარეში ჩაიტანა...
13:32 / 13-08-2017
სანამ ამ ბლოგის დაწერას გადავწყვეტდი, ბევრი ვიფიქრე. არ ვიცოდი და ზუსტად არც ახლა ვიცი, სწორად ვიქცევი თუ არა, რადგან საიდუმლოს ნაწილობრივ გათქმა მიწევს, საიდუმლოსი, რომელიც ორმა ქალმა სამარეში ჩაიტანა.
ვინ არის ბლოგერი, რომელმაც ელისი საოცრებათა სამყაროდან თანამედროვეში გადმოიყვანა
19:32 / 11-08-2017
"ვინ ვარ მე, ემოციური, მეოცნებე, ეგოისტი, საინტერესო, ბავშვური, ჯიუტი, უპრინციპო. აი, ასეთი ვარ, მგონი ძალიან კარგი ადამიანი, რომელშიც არის ცუდიც.
საქმე №109. თავი 41. გატაცებული ბავშვი
14:06 / 11-08-2017
მეორე დღესვე რომ დაურეკა დეამ, რაღაც ისეთი ვიპოვე, თქვენთვის გამოსადეგარიო, ძლივს მოახერხა სიცილის შეკავება.
იარაღი, ცრემლები და მოჩვენებები: ქვრივი ვინჩესტერის წყევლა
13:21 / 09-08-2017
გასაკვირი არ არის, რომ მოჩვენებებიანი სახლები ტურისტული მარშრუტების ერთ-ერთი ძირითადი შემადგენელი ნაწილია.
 საქმე №109.  თავი 40. ვნებისგან გადამწვარი სამზარეულო
11:01 / 08-08-2017
მანქანა კორპუსის წინ რომ გააჩერა, სანამ კიბეს აივლიდა, წინასწარ იცოდა, რაც ელოდა. ისე ერთობოდა ამ სიტუაციით, ისეთ კარგ ხასიათზე აყენებდა, ბოლო პერიოდის განმავლობაში პირველად გრძნობდა თავს ასე კარგად.
შოშიას ბლოგი: ნუ შემოუშვებთ სიკვდილს სხეულში!
12:44 / 07-08-2017
რამდენიმე დღის წინ Jem Fest-ზე 22 წლის გოგონას გარდაცვალების ამბავმა მთელი საქართველო კიდევ ერთხელ შეძრა!
საქმე №109. თავი 39. შეთქმულება
09:40 / 05-08-2017
– ვერ ვიჯერებ! – სიცილს ვერ იკავებდა დარასელი. – ასეთი სულელი როგორაა?! საერთოდ ვერ მიხვდა?! – გულწრფელად ხარხარებდა და არხეინად ტრიალებდა გორგოლაჭებიანი სავარძლის საზურგეზე გადაწოლილი.
გამოკითხვა
რომელ მომსახურებას იყენებთ ყველაზე ხშირად ფასდაკლების საიტებზე?
არქივის კალენდარი
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
31 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31