სხვა ხედი. V თავი. პარადოქსი
სხვა ხედი. V თავი. პარადოქსი
1 / 2
Next
- ლამაზად გამოიყურები - სესილია უადგილო კომპლიმენტმა გააღიზიანა.
- დასხედით... - ჩაახველა დევიდმა. ახალმისულებს სახეზე დაბნეულობა შეატყო.
- ვიცი, შეიძლება ჩემმა დანახვამ გაგაკვირვათ, უბრალოდ, მაქსიმს გვერდში დგომა სჭირდებოდა... ხომ გესმით, ის სულ მარტოა, ჩემთვისაც არ აპირებდა რამის თქმას, სანამ სესილია მისცემდა უფლებას. ერთია, როცა რთულ მდგომარეობაში ხარ და ამაზე ბევრად უარესია, როცა მარტო ხარ.

- დევიდი ჩემთვის ძალიან ახლობელია, თვალდახუჭული ვენდობი. შეგიძლიათ თქვენც ენდოთ. - ჩაერთო მაქსიმი.
- გასაგებია, გვესმის... ასეა თუ ისე, ახლა ყველანი დიდი
თავსატეხის ქვეშ ვართ... მე ვიცი, რომ თქვენ ბავშვები ხართ, მესმის, რომ ამხელა პასუხისმგებლობის აღება ძალიან გერთულებათ და გაშინებთ, მაგრამ თქვენს ხელში სიცოცხლეა, ბავშვის სიცოცხლე, რომელიც თქვენი სიყვარულის ნაყოფია... - ენდი პირდაპირ საქმეზე გადავიდა. სესილია დუმდა, საუბრის წამოსაწყებად ძალა არ ჰყოფნიდა. აქა-იქ, როცა სიტუაციას სიღრმისეულად გააანალიზებდა, თავს ვერ იკავებდა და ერთი-ორი ცრემლი გადმოუგორდებოდა ხოლმე, რაც ვითარებას კიდევ უფრო ამძიმებდა.

- მე მიყვარს სესილია, გესმით?! - წამოიძახა მაქსიმმა. - მიყვარხარ, ჩემი ცხოვრება დიდი ხანია დაგიკავშირე და ჩემი მომავალი შენ გვერდით მაქვს წარმოდგენილი! რატომ გამოგყავვართ მკვლელი? რატომ ლაპარაკობთ ისე, თითქოს... თითქოს ბავშვის მოკვლა მინდა?! დიახ, არ მინდა, მაგრამ როგორ წარმოგიდგენიათ? ბავშვს გაზრდა ხომ უნდა? განათლების მიცემა, ყოველდღიური საზრდო?! სესილია, - მიუბრუნდა სესილიას. - გაიხსენე შენი გეგმები! შენი სიტყვები, ყოველთვის იმას გაიძახოდი, მშობლების ხარჯზე ოჯახის შექმნა პარაზიტობააო. ხო, ზუსტად ასე ამბობდი! მით უმეტეს, მე არც კი ვიცი, რას იტყვიან ამ ყველაფერზე ჩემი მშობლები, დამიდგებიან კი მხარში? დედაჩემს უკვე თვეზე მეტია საერთოდ არ დავლაპარაკებივარ. ჩემზე რომ იყოს დამოკიდებული, მოვიკლებდი ყველაფერს და ბავშვს და შენ მოგცემდით, მაგრამ... მაგრამ იმის გარანტიაც არ მაქვს, რომ მე მექნება რამე... არ ვმუშაობ, არასდროს მიმუშავია, გესმით? ვსწავლობ და ასე მოულოდნელად... სამსახურის პოვნასაც ხომ სჭირდება დრო? - თვალებამღვრეულს სიტყვა გაუწყდა და დადუმდა.

- მე... არ შემიძლია მოვკლა ბავშვი... და თუ მაინც გავაკეთე ეს, მასთან ერთად გაქრები შენც ჩემი ცხოვრებიდან.

- რატომ? ვერ ვხვდები, რატომ ამბობ ამას?!

- როგორ წარმოგიდგენია ამ ყველაფრის შემდეგ ჩვენი ურთიერთობა?!

- რა გამოდის, მხოლოდ ბავშვის გამო გინდა ჩემთან ყოფნა? ანუ ცოლად თუ გამომყვები, მხოლოდ ბავშვის გამო?

- ღმერთო! - წამოიყვირა აღშფოთებულმა სესილიამ - როგორ არ გესმის?!

- ეს არაფერ შუაშია, უბრალოდ, ნებისმიერი ქალისთვის წარმოუდგენელია ურთიერთობის გაგრძელება კაცთან, რომელთან ერთადაც ყოველთვის გაახსენდება, რომ საკუთარი შვილი მოკლა! - მკვახედ მიახალა ენდიმ.

- მე მგონი, აჯობებს, მარტო დავტოვოთ, დაილაპარაკებენ. - მშვიდად უთხრა ენდის დევიდმა და ორივენი უსიტყვოდ ადგნენ და გარეთ გავიდნენ.

მაქსიმი გაუბედავად მიუახლოვდა სესილიას და ხელზე ფრთხილად, სათუთად გადაუსვა საჩვენებელი თითი. სხვა დროს, ალბათ ეს ჟესტი სასიამოვნო მღელვარებას გამოიწვევდა სესილიაში, მაგრამ იმ მომენტში, როცა თავს ყველაზე უბედურად გრძნობდა, მოფერებამ საკუთარი თავისადმი სიბრალულის გრძნობა აღუძრა და აქვითინდა. მოულოდნელი რეაქციით შემცბარმა მაქსიმმა პირი გააღო, მაგრამ საჭირო სიტყვები ვერ მოძებნა. საყვარელი ქალის ცრემლები გულს უკლავდა, გაუსაძლისი იყო ამ სურათის ყურება მისთვის. იმ წამს მზად იყო, ყველაფერზე წასულიყო, ოღონდ მისთვის ყველაზე ძვირფასი, ბავშვური და სასაცილო ღიმილი დაენახა ცრემლებით გაჟღენთილი, ტკივილით დამანჭული გამომეტყველების ნაცვლად. სული შეეხუთა, გადაიხარა გოგონასკენ და ძლიერად მოეხვია.

- გთხოვ, შეწყვიტე!

- არ... შემიძლია - საბრალოდ ამოიგმინა და დადუმდა... რამდენიმე წამი ორივე დუმდა.

- არ ვიცი, რას გადავწყვეტ ხვალ, უბრალოდ მინდოდა, შენი იმედი მქონოდა ნებისმიერ შემთხვევაში, მაგრამ მეტისმეტად სუსტი ყოფილხარ იმისთვის, რომ ვინმეს დასაყრდენი იყო.

მაქსიმმა კვლავ გააღო პირი, უნდოდა, ეთქვა, რა თქმა უნდა, ნებისმიერ შემთხვევაში უნდა მენდოო, მაგრამ არაფერი თქვა. არ უნდოდა მასზე გავლენის მოეხდინა. რაოდენ ირონიულიც არ უნდა იყოს, სწორედ იმის შიშით გაუცრუა იმედები საყვარელ ქალს, იმედები რომ არ გაეცრუებინა. ჰო, პარადოქსულად ჟღერს, მაგრამ ფაქტი ამგვარი იყო: არ შეეძლო მისთვის საიმედო სიტყვები ეთქვა, რადგან ვერ მისცემდა იმას, რასაც იმსახურებდა, რაც იმედგაცრუებას გამოიწვევდა მომავალში. მაგრამ სადღაც, გულის სიღრმეში ორივემ იცოდა, რომ საკმარისი იყო სესილიას ეთქვა, ბავშვს სიცოცხლეს ჩუქნიდა, მაქსიმიც გაიზიარებდა გადაწყვეტილებას და მასთან ერთად იზრუნებდა ამ ბავშვის სიცოცხლის უზრუნველსაყოფად.

- გთხოვ, დამშვიდდი, შენთვის ნერვიულობა არ შეიძლება... - თქვა, მაგრამ თავადაც გააცნობიერა, რაოდენ არაფრისმომცემი და სულელური სიტყვები ამოსდიოდა პირიდან, რამდენჯერაც არ უნდა ეცადა რაიმეს თქმა და საკუთარი თავისადმი ზიზღი იგრძნო. მუჭი ძლიერად შეკრა და მაგიდას დაარტყა ბრაზის გასაქარვებლად.

- დამპირდი, რომ არ მიმატოვებ... გთხოვ! - უთხრა და გოგონას მუდარით სავსე, ზურმუხტისფრად აელვებული თვალები შეანათა.

- უნდა წავიდე.

სესილია ადგა და წავიდა, ხმაურიანი ნაბიჯით მივიდა მძიმე კარებამდე, გამოაღო და გარეთ გასულმა მძიმედ მიიხურა. დევიდი და ენდი კართან იდგნენ და სიგარეტს ეწეოდნენ, სესილიას დანახვაზე ორივე დაიძაბა.

- წავედით - უთხრა დას ისე, რომ არც კი შეუხედავს და ისიც უსიტყვოდ გაჰყვა.
1 / 2
Next
კომენტარები (0)
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიების სხვა სიახლეები
შენ საკმარისი არ ხარ. თავი 5. წამიერი ეჭვიანობის ხიბლი
10:51 / 23-01-2018
მეოთხედ თორნიკე ივლისის მიწურულს, აჩის ბინაში ვნახე - სწორედ მაშინ, როდესაც რეზი დავით ომრეკელის ტრაგიკული სიკვდილის ისტორიას მახსენებდა.
სხვა ხედი. თავი 24. რას იტყვის ბრბო?
14:48 / 22-01-2018
- სასიამოვნოა, - თქვა საჭესთან მჯდომმა. სარკეში მსუქანი მოსაუბრის თვალები დავინახე. იდეაში, მე მიყურებდა, მაგრამ მისი თვალები თითქოს სხვა მიმართულებით იმზირებოდნენ. დავიბენი.
შენ საკმარისი არ ხარ. თავი 4. ლურჯი ელვა
13:53 / 19-01-2018
მომდევნო რამდენიმე დღის განმავლობაში თორნიკე თვალითაც არ მინახავს. არც მის შესახებ დამისვამს ზედმეტი კითხვები. საოცარია, მაგრამ უკვე მენატრებოდა.
შენ საკმარისი არ ხარ. თავი 3. მაცდური ლურჯი თვალები
10:33 / 16-01-2018
მეორედ თორნიკე მაისის თვეში, რეზის დაბადების დღეზე ვნახე. გაზაფხულის ერთ-ერთ პარასკევს, საღამოს რვა საათზე მოკლე მუქ ლურჯ კაბაში გამოწყობილს გრძელი დატალღული თმა მამშვენებდა და სარკის წინ მდგომი, უკანასკნელ შტრიხებს ვისწორებდი საკუთარ გარეგნობაში, როდესაც გამაყრუებელი სიგნალის ხმა შემომესმა.
სხვა ხედი. თავი 23. სოციუმის მსხვერპლი
10:21 / 15-01-2018
ყველა ადამიანს აქვს ერთი უცნაური თვისება მაინც: მე შემიძლია გავუგო ყველას, საკუთარი თავის გარდა...
შენ საკმარისი არ ხარ. თავი 2. სიჩქარის რაინდები
15:57 / 12-01-2018
თორნიკე პირველად რამდენიმე თვის წინ ვნახე. სწორედ მაშინ, როდესაც ჩვეულებისამებრ, დროს აჩისა და რეზის ორსართულიან ბინაში ვატარებდი.
შენ საკმარისი არ ხარ. თავი 1. ცდუნება: ვნებით შეპყრობილი
13:05 / 09-01-2018
ჩვენ ყველანი ანგელოზები ვართ - ამის გულწრფელად მჯეროდა მანამ, სანამ საკუთარ თავში ჩაბუდებულ ეშმაკს აღმოვაჩენდი.
სხვა ხედი. თავი 21. დიაგნოზი - F63.9
10:29 / 19-12-2017
ჯერ მარტოობის გრძნობა ჩნდება, შემდეგ ამ გრძნობის მოკვლის სურვილი, მერე მიზიდულობა ნაცნობი ან უცნობი ობიექტის მიმართ და ბოლოს მოდის სიყვარული.
სხვა ხედი. თავი 20. დაკარგვის ფობია
11:03 / 05-12-2017
ფიქრებში გართული მივუყვებოდი მიხვეულ-მოხვეულ ბილიკებს, ხავსმოდებულ შენობებსა და ბუჩქებს.
გამოკითხვა
რომელ მომსახურებას იყენებთ ყველაზე ხშირად ფასდაკლების საიტებზე?
არქივის კალენდარი